Γιατί αγαπώ το κέντημα;

Via my Instagram


Όταν ήμουν μικρό παιδί, πολύ συχνά έβλεπα τις γιαγιάδες μου Φούφουλη και Νίκη να κρατάνε στο χέρι τους κάποιο εργόχειρο και να απολαμβάνουν τον καφέ τους. Περιτριγυρισμένες από κλωστές με έντονα χρώματα, βελόνες τις οποίες φύλαγαν σαν κόρη οφθαλμού για να μην τσιμπηθούμε εμείς και το μικρό τους βαλιτσάκι με τα απολύτως απαραίτητα. Αυτή που με έμαθε όμως να κεντάω είναι η μαμά μου. Ακόμα μέχρι σήμερα κεντάει η μανούλα μου πάρα πολύ όμορφα κεντήματα και απολαμβάνει την ηρεμία της και τον καφέ της, κατά την διάρκεια της μέρας. Σήμερα θέλω να αφιερώσω αυτό το κείμενο σε σένα μαμά μου!

Πρέπει να ήμουν περίπου 8 χρονών όταν καλοκαιριάτικα ήρθε στον καναπέ εκεί που καθόμουν και με έδωσε ένα μικρό πακετάκι. Ανοίγοντας το είδα ένα περίεργο κομμάτι ύφασμα με τρύπες και μια μεγάλη εικόνα ζωγραφισμένη πάνω, πολύ χοντρές κλωστές και μια πλαστική τεράστια βελόνα. Καμία σχέση με τα δικά της. Ούτε τα χρώματα από τις κλωστές ήταν τόσο φανταχτερά, ούτε η βελόνα τόσο "επικίνδυνη" όσο είχα μάθει ότι είναι, ούτε το σχέδιο ήταν τόσο προσεγμένο όσο το δικό της. Μεγάλη απογοήτευση θα πρέπει να πω. Και φυσικά μέσα μου, τα παράτησα πριν καν αρχίσω!

Via my Instagram
Via my Instagram

Καθίσαμε κάτω και προσπαθούσε μέρες να με μάθει τον μαγικό τρόπο που κεντάμε. Όχι πολύ σφιχτά η κλωστή αλλά ούτε και πολύ χαλαρά. Όλα τα x πρέπει να έχουν την ίδια φορά, δεν μπορούνε να "κοιτάνε" όπου να ναι. Μικρές κλωστές όσο από τα δάχτυλα μέχρι τον αγκώνα για να μην μπερδεύεται. Μετράμε τα x καλά και δεν μουτζουρώνουμε ποτέ το πατρόν μας. Και πάντα μα πάντα, η πίσω πλευρά θα είναι καλαίσθητη όπως η μπροστά. Από εκεί βλέπεις πόσο καλά ξέρει ο άλλος να κεντάει. Δεν θα πω ψέματα. Απογοητεύτηκα και τα παράτησα πολλές φορές και άλλες τόσες ξανά ξεκίνησα με μεγάλη λαχτάρα γιατί το αγαπούσα αλλά με παίδευε! Νομίζω πως κατάφερα να τελειώσω μονάχα 1 άντε 2. Δεν είμαι και σίγουρη αν η μνήμη μου με περιπαίζει. Είπαμε...πέρασαν και πολλά χρόνια. 

Πριν μερικά χρόνια όμως ζωντάνεψε η ανάγκη μου να κατακτήσω το όνειρό μου. Κάπου μέσα μου είχε μείνει ανεκπλήρωτος αυτός ο έρωτας. Ίσως να ήταν η ανάγκη μου εδώ στην ξενιτιά να νιώσω πιο κοντά στην μάνα μου. Πήρα την απόφαση να ξαναπροσπαθήσω. Αγόρασα τα απαραίτητα υλικά και εργαλεία και από τότε τα χέρια μου πήρανε φωτιά. Δεν είναι φτηνά τα υλικά και δεν τα βρίσκεις εύκολα πλέον στην αγορά. Πολλές φορές πρέπει να τα παραγγείλω από άλλη χώρα και να αργήσουν να έρθουν. Άλλες φορές μπορεί να μην βρω καν αυτό που θέλω και στεναχωριέμαι. Κεντάω ασταμάτητα και ακούραστα. Μόλις τελειώσω με το ένα σχέδιο ξεκινάω αμέσως καινούριο. Η λαχτάρα μου να φτιάξω από το τίποτα κάτι είναι μοναδική. 

Via my Instagram

Via my Instagram

Μόνο όταν κεντάω νιώθω απόλυτη ηρεμία. Μόνο όταν κεντάω απολαμβάνω τον καφέ μου. Μόνο όταν κεντάω δεν σκέφτομαι τίποτε άλλο. Με μαγεύει, με κάνει να ξεχνάω και να συγκεντρώνομαι εκεί, στην μάχη των x. Μπορεί να πονάει η μέση μου κατά διαστήματα, μπορεί να τσιμπιέμαι και να κάνω μικρούς κάλους στα δάχτυλα, μπορεί να ξεστραβώνομαι και να ζαλίζομαι από το μέτρημα αλλά εγώ εκεί. Σου μαθαίνει υπομονή και επιμονή. Θέλει το χρόνο του να γίνει και αν βιάζεσαι θα το χαλάσεις. Μπορεί να κεντάς σχεδόν το μισό κέντημα και να συνειδητοποιείς ότι έχεις κάνει ένα λάθος και να το ξηλώνεις από την αρχή. Μπορεί να θυμώνεις και να το αφήνεις στην άκρη για λίγο αλλά είναι εκεί και σε καλεί, σε περιμένει. Σαν το δαχτυλίδι το γκόλουμ. Το πολύτιμο σου είναι εκεί και σε περιμένει να το τελειώσεις. 

Και η απόλυτη χαρά και ευτυχία είναι όταν το ετοιμάσεις, να βρεις το κατάλληλο μέρος που θα το κρεμάσεις, την τέλεια κορνίζα ή το σωστό τελάρο. Δεν κεντάει ο κόσμος όπως παλιά. Είναι πίο εύκολο να βρεις κάτι έτοιμο, παρόποιο και πιο φτηνό φτιαγμένο από μια μηχανή. Αλλά δεν έχει μέσα του την αγάπη και τον κόπο ενός ανθρώπου. Και αν αυτό που κεντάς είναι για δώρο, τότε η χαρά σου είναι ακόμα πιο μεγάλη. Γιατί αυτός που θα το παραλάβει, θα ξέρει ότι είναι φτιαγμένο με πολύ κόπο και αγάπη. Θα ξέρει πως χρειάστηκαν πολλές ώρες για να ολοκληρωθεί και πως είναι μοναδικό. Ίσως και κανείς άλλος να μην έχει ολόιδιο με σένα, ξέρεις γιατί; γιατί πάντα μέσα στο κέντημα κάπου υπάρχει ένα μικρό λαθάκι που το κάνει μοναδικό και μόνο αυτός που το κέντησε ξέρει ότι υπάρχει!  


Via my Instagram

Via my Instagram 
Απολαμβάνοντας το καφεδάκι μας, μαμά και κόρη, με τα κεντήματα μας.

Via my Instagram
Ο γιός μου και εγώ. Ήθελε να κεντήσει σαν την γιαγιά του και εμένα.


Until next time....

12 comments:

  1. μόνο κάποπιος που κενταει μπορει να σε καταλαβει πραγματικα!
    αυτες η στιγμες κεντηματος...μαμας και κορης παρεα ειναι παντως ανεκτιμητες!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Είναι από τις αγαπημένες μου στιγμές. Λέμε τόσα πολλά και συγχρόνος δημιουργούμε μαζί! Αναμνήσεις ανεκτίμητες!

      Delete
  2. Η γιαγιά μου έπλεκε με το βελονάκι. Ένα από τα λαθη που έκανα, αλλά πού να το ήξερα τοτε που ημουν παιδί, είναι που δεν έκατσα ποτέ να με μάθει...
    Η μητέρα μου κεντούσε. Εδώ και χρονια, από τότε που τη χάσαμε, περιμενει στο συρτάρι της το τελευταίο της κεντημα, μισοτελειωμενο. Ουτε που τολμαω να το βγαλω, θα ηθελα όμως καποτε να το τελειωσω...
    Πολυ μου άρεσε αυτη η ανάρτηση! Σου στελνω γλυκά φιλιά!

    Υγ. Μα φούφουλη; χιχιχι
    Υγ. Οταν ξαναπαω Ελλάδα, θα σου ατειλω της κλωστές της μαμάς μου, εαν τολμησω να ανοιξω εκείνο το συρτάρι....

    ReplyDelete
    Replies
    1. Ποντιακό παρατσούκλι μωρε! Δεν θυμάμαι τι σημαίνει ακριβώς αλλά η γιαγιάκα μου ήταν πολύ όμορφη στα νιάτα της! Σε ευχαριστώ κοριτσάκι μου!

      Delete
  3. Πολυ ομορφη αναρτηση....εγω δεν τρελαινομαι με το κεντημα αλλα το κανω χαλαρα κ οποτε. Αυτα που μου αρεσουν ομως θελουν εταμιν για να βγουν καλα κ εγω δεν εχω ουτε την υπομονη ουτε τα ματια (δυστυχως)

    ReplyDelete
    Replies
    1. Είναι το μειονέκτημα της τελειομανείας που έχω! χαχαχχαχαχ

      Delete
  4. Πολύ ωραία ανάρτηση, εξάλλου όπως σου έχω ξαναπεί με έχεις κάνει να θέλω να μάθω κέντημα! Η μαμά μου κεντάει αλλά εκείνη είναι του κοφτού και του αζούρ τα οποία βρίσκω μαγικά, μπορεί κάποτε να μάθω... Σε καταλαβαίνω απόλυτα πάντως, την ίδια αρρώστια έχω κι εγώ με το βελονάκι και συμφωνώ σε όλα όσα είπες: το project που μόλις τελειώνει, πιάνεις το επόμενο, το λαθάκι που πάντα υπάρχει στο εργόχειρο, η μέση που πονάει, οι καρποί που πιάνονται, τα μάτια που ξεστραβώνονται (από τότε που έπιασα το πλέξιμο, με επισκέφτηκε η πρεσβυωπία) αλλά η υπομονή και η επιμονή που χρειάζονται πρώτα για να μάθεις και μετά για να δημιουργήσεις κάτι από το τίποτα! Από μια βελόνα (ή βελονάκι) και μια κλωστή! Τι μαγεία που είναι η δημιουργία!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Είναι μαγεία η δημιουργία! Όπως ακριβώς τα λες!!!

      Delete
  5. μαντεψε...το ιδιο ειχα παθει και εγω με τη γιαγια μου που ηξερε βελονακι! νταξει, το παρατησα και ακομα εκει στην ακρη το εχω! αλλα το κεντημα μου αρεσει (αν και δεν ειμαι φαν της σταυροβελονιας) και ηδη με τη μικρη μου εχουμε φτιαξει την πρωτη τσαντα της :) (περηφανη μανα λεμε!)
    Να κεντας να σε χαζευουμε φιλεναδα!

    ReplyDelete
  6. Τέλειο το ποστ σου σήμερα!Εγώ έμαθα από τη γιαγιά μου γιατί η μαμά μου έκανε άλλου είδους κέντημα όχι σταυροβελονιά και το λάτρεψα από μικρή.Το παράτησα στο Γυμνάσιο και το ξαναβρήκα έγκυος στο γιο μου και δεν το ξανάφησα ποτέ!Λατρεία!AriadnefromGreece!

    ReplyDelete

I would love to read your thoughts so don't be shy and write on!!!