Τώρα που αρχίζουν τα σχολεία



Πέμπτη 25 Αυγούστου 2016

Αγαπημένοι μου μαμά και μπαμπά

Τώρα που αρχίζουν τα σχολεία θα ήθελα να σας θυμίσω μερικά πραγματάκια για την καθημερινότητα μου. Τα πρωινά χρειάζομαι τον χρόνο μου. Όπως εσείς θέλετε να πιειτε το καφεδάκι σας με ηρεμία έτσι και εγω θέλω την ηρεμία μου.
Να πιω το γάλα μου, να φάω πρωινό και να είναι όλα ήρεμα. Δεν υπάρχει λόγος να αγχωνόμαστε αν με ξυπνήσεις λίγο πιο νωρίς. Αν το κάνεις δεν θα βιαζόμαστε. Ξέρω ότι θέλεις να τα έχεις όλα έτοιμα για να πας στην δουλειά σου αλλά με αγχώνεις ρε μαμά/μπαμπά. Μια καλή ιδέα θα είναι να τα ετοιμάζετε όλα από το βράδυ ώστε να μη τρέχετε το πρωί. Και αν με δείξετε θα μάθω και εγώ σιγά σιγά να σας βοηθάω. Όταν αγχώνομαι προσπαθώ να ηρεμήσω μέσα από το παιχνίδι. Σε άκουσα που μου είπες 7 φορές μαμά μου να πλένω τα δόντια μου ή να βάλω τα παπούτσια μου. Θέλω όμως να ξεκινήσω την μέρα μου όμορφα μέσα από το παιχνίδι. Οπότε δώσε μου λιγάκι περισσότερο χρόνο το πρωί. Όλα θα γίνουν.


Την ώρα που με αφήνεις στο σχολείο μπαμπά, ακόμα και αν είναι η χιλιοστή φορά, μην ξεχνάς να με αγκαλιάζεις σαν να είναι η πρώτη μου φορά. Να με αγκαλιάζεις, να με φιλάς, να μου δίνεις το πιο όμορφο σου χαμόγελο σου και να μου θυμίζεις πόσο πολύ με αγαπάς. Να μου εξηγείς τι ώρα θα έρθεις να με πάρεις από το σχολείο. Και αν με βλέπεις να κλαίω και να φοβάμαι δεν είναι γιατί θέλω να σε δυσκολέψω ακόμα περισσότερο την μέρα. Είναι απλά γιατί νιώθω αβέβαιο πλασματάκι. Κάτι που θα με βοηθήσει ίσως, είναι να μου δώσεις κάτι δικό σας να έχω κοντά μου όσο θα λείπετε. Ίσως ένα ρολόι που θα είναι σημειωμένη πάνω η ώρα που θα έρθεις να με πάρεις. Είμαι ακόμα μικρό και δεν νιώθω τον χρόνο σαν και εσας. Για μένα κάθε δευτερόλεπτο είναι μια αιωνιότητα μακριά σας.

Όταν έρχεσαι να με πάρεις από το σχολείο μαμά, μην με βομβαρδίζεις με πολλές ερωτήσεις. Άσε με να σε πω εγώ ότι θέλω και ας μην είναι ότι θέλεις πραγματικά να ακούσεις. Και αν πάλι δεν θέλω να πω τίποτα σεβάσου το και αυτό. Είμαι κουρασμένο και δεν έχω διάθεση να μιλήσω. Θα στα πω άλλη στιγμή. Μιλά μου εσύ για την δική σου μέρα για να μάθω να διηγούμαι στο μέλλον. Συζήτα όμορφα μαζί με τον μπαμπά για να μάθω πως γίνεται ένας διάλογος.




Όταν φτάσουμε σπίτι δώστε μου λιγάκι σημασία. Ξέρω είσαστε κουρασμένοι αλλά μου έχετε λείψει πολύ. Θέλω να παίξουμε μαζί όπως παλιά πριν ξεκινήσει το σχολείο. Και αν είμαι λιγάκι γκρινιάρικο, θυμωμένο πιεστικό ακόμα και αγενές δεν είμαι γιατί είμαι κακομαθημένο και εγωιστικό παιδάκι. Είναι γιατί σήμερα δέχτηκα πολλά καινούργια ερεθίσματα στο σχολείο μου και το μυαλουδάκι μου δεν μπορεί να τα επεξεργαστεί όλα. Τόσος θόρυβος, τόσοι κανόνες, τόσα όρια. Σπίτι παλιά ήμασταν εμείς μόνο. Εκεί μέσα, σε εκείνο το πολύχρωμο δωμάτιο είμαστε μαζεμένα πολλά παιδάκια. Παλιά ήμουν μόνο εγώ μέσα στον κόσμο τον δικό μας και τώρα είμαι μονάχα ένα ακόμα παιδάκι μέσα στα τόσα άλλα. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο πολύ πονάει να μην είσαι πια το " ένα και μοναδικό" παιδάκι στον κόσμο των ενηλίκων. Θέλω για λίγο να είμαι το ένα και μοναδικό σας παιδάκι για να νιώσω ότι ακόμα αξίζω.

Πριν κοιμηθώ δώστε μου τον χρόνο μου και πάλι σας παρακαλώ. Δεν υπάρχει τώρα λόγος να βιαζόμαστε, έτσι δεν είναι; Ξέρω ότι θελετε να ξεκουραστείτε αλλά δεν μπορώ να χαλαρώσω τόσο γρήγορα και έχω υπερένταση από όλη την ημέρα. Έχω μία ιδέα! Έλα να με κάνεις μπανάκι με παιχνίδια και γέλια, στέγνωσε μου τα μαλλάκια με τραγούδια, βάλε μου τις πιτζάμες και έλα να διαβάσουμε παρέα ένα παραμύθι μαμά. Με ηρεμεί να είσαι δίπλα μου μέχρι να κλείσω τα ματάκια μου για καληνύχτα!


Και αν μέσα στην νύχτα ξυπνήσω με κλάματα και με φωνές είναι γιατί το μυαλό μου επεξεργάζεται τις πληροφορίες της ημέρας και μου βγαίνουν πολλά συναισθήματα και πολύ άγχος που δεν ξέρω πως να διαχειριστώ. Αν ζητήσω την αγκαλιά σου μπαμπά, δεν είναι γιατί απολαμβάνω να σε κρατάω ξύπνιο. Απλά και μόνο το να είσαι δίπλα μου ηρεμεί τα πάντα. Και αν πάλι θέλω να κοιμηθώ μαζί σας δεν είναι γιατί θέλω να σας ξεβολέψω απλά σας χρειάζομαι για να νιώσω ασφαλής.

Δώστε μου λιγάκι χρόνο σας παρακαλώ και μην με αγχώνεται άδικα αγαπημένοι μου γονείς. Τι και αν είμαι 2, 5, 8, 10 χρόνων. Είμαι μικρό και δεν αντιδράω άλλα όταν μεγαλώσω θα θεωρώ πως έτσι πρέπει να ζω μέσα στο άγχος. Δώστε μου λιγάκι παραπάνω σημασία στην καθημερινότητα μας γιατί σε λιγάκι θα μεγαλώσω και δεν θα σας την ζητάω. Δεν θα σας έχω άλλο τόσο ανάγκη γιατί έτσι θα με έχετε διδάξει. Σας αγαπώ όσο και αν σας ζορίζω καθημερινά. Είναι που σας έχω ακόμα ανάγκη για να καταλάβω τον κόσμο. Καλή σχολική χρονιά να έχουμε!!!

Σας γλυκοφιλώ
Το παιδί σας



26 comments:

  1. Δακρυσα... ♥ υπέροχο άρθρο θέλω να τα θυμάμαι...

    ReplyDelete
    Replies
    1. Ευχαριστω κοριτσι μου! Τα κοιτουσα τα μικρα μου σημερα και δακρυσα και γω η ιδια...μεγαλωνουν γρηγορα και χανουμε τοσα πολλα! Ειναι κριμα!

      Delete
  2. Δακρυσα... ♥ υπέροχο άρθρο θέλω να τα θυμάμαι...

    ReplyDelete
  3. Αθανασια μου τι ομορφα που τα εγραψες!!!! Πρεπει να το τυπωσουμε οι γονεις και να το βαλουμε στο ψυγειο να το βλεπουμε καθε μερα!!! Ακομα κι εγω που ο μικρος μου δεν παει ακομα σχολειο!!! Μπραβο!!! Πολυ ωραιο κειμενο!!!!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Ελενη μου ειναι βασισμενο στην ενσυναισθηση με την οποια προσπαθω να μςγαλωσω τα παιδια μου! Προσπαθω να βλεπω τα πραγματα απο την δικη τους ματια όπως σημερα το πρωι! Ηρεμια θελουν τα παιδια και να τα δειχνουμε οτι τα αγαπαμε!
      Τα φιλια μου!

      Delete
  4. Πολύ όμορφο κείμενο! Πρέπει όλοι να μπαίνουμε στα παπούτσια του άλλου, πόσο μάλλον στα παπούτσια του παιδιού μας !

    ReplyDelete
    Replies
    1. Ευχαριστώ παιχνιδακι μου! Ετσι ειναι οντως! Καλη σου μερα

      Delete
  5. Πόσο υπέροχο το άρθρο σου αγαπημένη μου Αθανασία!!! Βούρκωσα... κατάφερες να το διαβάζω και να ακούω μέσα στο κεφάλι μου την φωνή των παιδιών μου!!! Καλή σχολική χρονιά με λιγότερο άγχος σε όλους μας!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Σε χιλιοευχαριστω κοριτσακι μου! Τα παιδια μας και τα ματια μας!

      Delete
  6. Πραγματικά υπέροχο!!!

    ReplyDelete
  7. Υπέροχο... Δεν έχω να προσθέσω ούτε λέξη. Αυτα τα πλασματάκια είναι η πρωτη μας προτεραιότητα!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Ετσι ακριβώς! Τα παιδια μας και τα ματια μας!

      Delete
  8. ομολογω ότι η αναρτηση σου αυτη ειναι απογειωμενη! υπεροχο κείμενο, ακρως εκφραστικο και τοσο αληθινο! το λατρεψα κουκλα. Χιλια ευχαριστω :)

    ReplyDelete
    Replies
    1. Χιλια ευχαριστώ φιλενάδα να εισαι καλά...

      Delete
  9. Μα πόσο όμορφα έχεις μπει στο μυαλουδακι τους και τα βλέπεις όλα απο τη δικη τους πλευρά! Και ποσο δίκιο έχεις! Πολυ συγκινητικό κείμενο!😍
    Σωτηρια
    mylittleworld.gr

    ReplyDelete
    Replies
    1. Σωτηρια μου σε ευχαριστω πολυ για τα καλα σου λογια, χαιρομαι πολυ που σου αρεσε!
      Φιλακια

      Delete
  10. Α ρε ψυχούλες όμορφες!!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Α ρε τι τραβανε τα καημενα!!!

      Delete
    2. Α ρε τι τραβανε τα καημενα!!!

      Delete
  11. Replies
    1. Ευχαριστώ Δεσποινα! Να εισαι καλα!

      Delete
  12. Υπεροχο Αθανασια μου. Πραγματικα συμφωνω με καθε λεξη του και το προσπαθω οπως εχεις καταλαβει παααααρα πολυ!!! ΠΟλυ τυχερα τα τερατακια σου!!! Σε φιλω!!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Και προσπαθω καθημερινά. Χανω τον δρομο μου αλλα τον ξαναβρισκω! Ειναι δυσκολη σουλεια το να εισαι γονιος αλλα η πιο σημαντική απο ολες!!! Πολλα φιλια

      Delete

I would love to read your thoughts so don't be shy and write on!!!