Like Lego pieces


For the past few weeks the only thing I think is time.....how much time do we have for our kids, for our husbands-wifes, for our loved ones, for our friends, for our work, for ourselves...how much time? I will not lie... I was thinking about how much time we have left in this world. But this question is the only question I  try to shake of of me because no one has the answer to that. I can't find enough time for all of these things in the same day and it makes me crazy.

Τις τελευταίες εβδομάδες το μόνο πράγμα που σκέφτομαι είναι ο χρόνος ... πόσο χρόνο έχουμε για τα παιδιά μας, για τους συζύγους, για τους αγαπημένους μας, τους φίλους μας, για τη δουλειά μας, για τους εαυτούς μας .. .πόση ώρα? Δεν θα πω ψέματα ... Σκεφτόμουν πόσος χρόνος μας έχει απομείνει σε αυτόν τον κόσμο. Αλλά το ερώτημα αυτό είναι το μόνο ερώτημα που προσπαθώ να πετάξω από το μυαλό μου, γιατί κανείς δεν έχει την απάντηση σε αυτό. Δεν μπορώ να βρω αρκετό χρόνο για όλα αυτά τα πράγματα μέσα στην μέρα και αυτό με κάνει να τρελαίνομαι.

We try to make it all, have it all, do it all. But in the end we are more stressed out than ever because we realize that there is not enough time in the day and we only wish that there would be one or two or three more hours...And then you read something that shakes your world and makes you think a little bit harder but more clear. Thank you Yianna by the way for the amazing post, you helped me remember that I can still fly....

Προσπαθούμε να τα κάνουμε όλα, να τα έχουμε όλα. Αλλά στο τέλος είμαστε πιο στρεσαρισμένοι από ποτέ, επειδή συνειδητοποιούμε ότι δεν υπάρχει αρκετός χρόνος μέσα στην ημέρα και ευχόμαστε να υπήρχαν μια ή δύο ή τρεις περισσότερες ώρες στο 24ωρο ... Και στη συνέχεια μπορεί να διαβάσετε κάτι που να συγκλονίσει τον κόσμο σας και να σας κάνει να σκεφτείτε λίγο πιο έντονα, αλλά πιο καθαρά. Σε ευχαριστώ Yianna για την καταπληκτική ανάρτηση, που με βοήθησε να θυμηθώ ότι ακόμα μπορώ να πετάξω ....


The everyday life is like a crazy wild river that just flows so fast that we can barely swim in it. We are trying to hold on from something but it's so strong we give up and let go. Stop fighting for those small happy moments because we have the illusion of a fake happy life. Wake up my friend!!! it's the little moments that makes us happy not the idea of being happy. I try to remind myself of that, every day even though I still forget and just go with the flow. 


Η καθημερινότητα είναι σαν ένα τρελό άγριο ποτάμι που ρέει ακριβώς τόσο γρήγορα ώστε να μπορούμε να κολυμπήσουμε με δυσκολία μέσα σε αυτό. Προσπαθούμε να κρατηθούμε από κάτι, αλλά είναι τόσο ισχυρό που παραδινόμαστε. Σταματάμε να αγωνιζόμαστε για αυτές τις μικρές ευτυχισμένες στιγμές, γιατί έχουμε την ψευδαίσθηση της ευτυχισμένης ζωής. Ξυπνήστε φίλοι μου !!! Είναι οι μικρές στιγμές που μας κάνουν ευτυχισμένους και όχι η ιδέα του να είσαι ευτυχισμένος. Προσπαθώ να το θυμάμαι αυτό στον εαυτό μου κάθε μέρα, ακόμη και αν εξακολουθώ να το ξεχνάω και παραδίνομαι.

Happy moments people...happy moments...like today...even though my baby monster is down with fever (again!!!) we sat down with her brother in their room and played with Lego pieces... and we talked about things, we imagined and dreamed things and we had fun... And mommy was there not thinking about anything else, housework, her work, the big "to do list"... nothing else but those 2 beautiful little monsters that some days make my life a living nightmare (for a few moments) but always make me happy because they are mine and  I have the privilege to be their mommy.

Ευτυχισμένες στιγμές κόσμε ... ευτυχισμένες στιγμές ... σαν σήμερα ... ακόμα κι αν το τερατάκι μου είναι με πυρετό (και πάλι !!!) καθίσαμε με τον αδελφό της στο δωμάτιό τους και έπαιξαν με κομμάτια Lego ... και μιλήσαμε για διάφορα, φανταστήκαμε και ονειρευτήκαμε διάφορα και το διασκεδάσαμε ... και η μαμά ήταν εκεί και  δεν σκεφτόταν τίποτε άλλο, τις δουλειές του σπιτιού, την δουλειά της, την μεγάλη "to do list" ... τίποτα άλλο, παρά μονάχα αυτά τα 2 όμορφα μικρά τέρατα, που μερικές μέρες μου κάνουν την ζωή μου ένα ζωντανό εφιάλτη (για μερικά λεπτά), αλλά πάντα με κάνουν ευτυχισμένη, επειδή είναι δική μου και έχω το προνόμιο να είναι η μαμά τους.


The only thing I wish when they grow up, is for them to know how much I tried to do and be my best for them. How much I tried to build up and pick up my pieces everyday and be the mommy they deserved... like the Lego pieces... I just have to learn myself to enjoy the happy moments and JUST BREATHE!!! Because some things come only once in our lives and unfortunately we miss them when it is too late...as the song says:

Το μόνο πράγμα που θέλω όταν μεγαλώσουν, είναι να γνωρίζουν πόσο προσπάθησα να κάνω και να είμαι το καλύτερό που μπορούσα ποτέ να είμαι γι αυτους. Πόσο προσπάθησα να χτίσω και να μαζέψω τα κομμάτια μου κάθε μέρα και να είμαι η μαμά που τους άξιζε ... σαν τα κομμάτια Lego ... Απλά πρέπει να μάθω τον εαυτό μου να απολαμβάνει τις ευτυχισμένες στιγμές και να ΑΝΑΠΝΕΩ! Επειδή κάποια πράγματα έρχονται μόνο μια φορά στη ζωή μας και δυστυχώς τα αναζητάμε και αναπολούμε όταν είναι πολύ αργά ... όπως λέει και το τραγούδι:


                      Well you only need the light when it's burning low
                             Only miss the sun when it starts to snow
                           Only know you love her when you let her go

                    Only know you've been high when you're feeling low
                         Only hate the road when you're missing home
                          Only know you love her when you let her go
                                               And you let her go



Until next time

12 comments:

  1. Αθανασία μου, πόσο χαίρομαι που όλες αυτές οι όμορφες και ξεχωριστές σκέψεις σου, προέκυψαν από τις δικές μου σκέψεις... Είναι ανθρώπινο να χανόμαστε στις υποχρεώσεις, τα θέλω, τις λίστες και τα πρέπει. Μα εν τέλει αυτό που μένει είναι η αίσθηση που αφήνουμε πίσω μας στους ανθρώπους, τίποτε άλλο. Η μητρότητα είναι δύσκολη, απαιτητική, σου ρουφάει κάθε κύτταρο ενέργειας - αν όμως πάψει κάνεις να ανησυχεί για μικροπραγματα, αν περιορίζει τα "οχι" στα απολύτως απαραίτητα, τότε νομίζω θα δει τι αξίζει πραγματικά. Υπέροχο κείμενο και νομίζω πως μόλις μου ενέπνευσες και άλλο.... Σε φιλώ γλυκά...

    ReplyDelete
  2. Σε ευχαριστώ Γιαννα μου. Ενιωσα οτι επρεπε να γραψω...πραγματικα ειναι δυσκολη η μητροτητα αλλα ειναι οτι καλυτερο εχει συμβει στην ζωη μου. Δεν θα το αλλαζα με τιποτα. Γι αυτο απλα προσπαθω να αναπνεω... καλημερα!

    ReplyDelete
  3. Σε νιώθω και μου άρεσε το κείμενό σου...αληθινό! keep breathing my friend!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Ευχαριστώ Μαρακι μου! Δεν νομιζω να μην υπαρχει μια μανα που να εχει κανει αυτην την σκεψη στον κοσμο... μεσα στο παιχνιδι ολα!!! Υπομονη και πολλα οοοοοοοοοοομμμμμμμμμμμ
      Φιλακια πολλα

      Delete
  4. καλα ανοιξες μεγαλο θεμα!!!! απο τη μια μη χαθουμε με τα μικρα και απο την αλλη να μη χαθεις εσυ. γιατι τελικα χωρις βοηθεια καταληγουμε να τρεχουμε ολη μερα κ ξεχναμε παρα πολλα σημαντικα πραγματα. υπεροχη αναρτηση φιλεναδα!

    ReplyDelete
  5. Σε ευχαριστω πολυ κοριτσι...να εισαι καλα!!! Εδω ειναι που πρεπει να ειμαστε οι μανες ενωμενες και να δινουμε δυναμη η μια στην αλλη οτι δεν ειναι ολα ροδινα.... υπαρχουν και φορες που ειναι απλα οκ και ειναι οκ να ειναι απλα οκ!!! Νομιζω πως εχουμε ηδη αρκετα στο μυαλο μας για να παρουμε και αλλες τυψεις πανω μας.... τα φιλια μου!!!

    ReplyDelete
  6. Excellent food for thought! (για να συνεχίσω στην ίδια γλώσσα, χαχαχαχα!)

    ReplyDelete
    Replies
    1. Ειπα να κατσω να το γραψω και στα ελληνικα μωρε! Χαχαχχα

      Delete
  7. Εξαιρετικό κείμενο Αθανασία μου!!!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Ευχαριστώ παρα μα παρα πολυ!!!!

      Delete
  8. Από τον τίτλο και την φώτο η αλήθεια είναι πως δεν περίμενα τέτοιο περιεχόμενο! Αλλά η αλήθεια είναι πως με άγγιξε πολύ το κείμενό σου. Την καλημέρα μου!
    Kathy

    ReplyDelete
    Replies
    1. Καμιά φορα τα φαινόμενα απατουν! Χαιρομαι που σε αρεσε το ποστ μου! Πολλα φιλια!!!

      Delete

I would love to read your thoughts so don't be shy and write on!!!