Silence is not always gold



I am always crafting something and I try to spend as much time as possible with my little monsters and share my passion of crafting with them. And when I don't craft I paint. We love to paint all together, experiment with the colors and different techniques and make a big mess in the kitchen.

Πάντα κραφτάρω κάτι και προσπαθώ να περνάω όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο με τα μικρά τερατάκια μου και να μοιράζομαι το πάθος μου για την χειροτεχνία μαζί τους. Και όταν δεν τα κραφτάρω, ζωγραφίζω. Μας αρέσει να ζωγραφίζουμε όλοι μαζί, να πειραματιζόμαστε με τα χρώματα και τις διαφορετικές τεχνικές και να κάνουμε ένα μεγάλο χαμό στην κουζίνα.

My son Evangelos ( almost 5 yo) loves to paint and he tries to draw and paint everything that comes up on his mind. He is trying to write words and numbers. And now my daughter Marilou (2 yo) is following him feeling proud about herself being able to imitate her hero. She likes to "write" everywhere making circles and lines. Like mother like children as I always say.

Ο γιος μου ο Ευάγγελος (σχεδόν 5 ετών) αγαπά να ζωγραφίζει και προσπαθεί να σχεδιάζει και να ζωγραφίζει ότι του έρχεται στο μυαλό του. Προσπαθεί να γράψει λέξεις και αριθμούς. Και τώρα η κόρη μου η Μαριλού (2 ετών) ακολουθεί τον αδερφό της σας ινδαλμα, αισθάνεται περήφανη για τον εαυτό που είναι σε θέση να μιμηθεί τον ήρωα της. Της αρέσει να "γράφει" παντού κάνοντας κύκλους και γραμμές. Κατά μάνα κατά κόρη κατά γιό και νοικοκύρη νομίζω πως λένε.


E. painted a dog and a house


M. painted "words" 

But as all mothers know silence is never gold when children are awake. I was cooking dinner, hearing the silence trying to imagine what they were doing and hoping that I was wrong. But when my son came to me and with an enormous smile on his face told me "Mommy I painted out family" I knew.... I smiled back and asked him "where baby?". He took me by the hand and drag me in to his room. He then explained that he needed bigger space to paint us. On the walls................

Αλλά όπως όλες οι μητέρες γνωρίζουν η σιωπή δεν είναι ποτέ χρυσός όταν τα παιδιά είναι ξύπνια. Μαγείρευα το δείπνο όταν άκουσα αυτη τη γλυκιά σιωπή και αυτόματα προσπαθώ να φανταστώ τι έκαναν, ελπίζοντας ότι έκανα λάθος σκέψεις. Αλλά όταν ο γιος μου ήρθε με ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπό του μου είπε "μαμά μου ζωγράφισα την οικογένεια μας" Ήξερα .... Του χαμογέλασα και τον ρώτησε "που μωρό μου;». Με πήρε από το χέρι και σχεδόν με έσυρε στο δωμάτιό του. Στη συνέχεια μου εξήγησε ότι χρειαζόταν μεγαλύτερο χώρο για να μας ζωγραφίσει. Στους τοίχους ...............

At first I was in shock and lost my words. But I snapped out of it and realized  that I was looking at  the most beautiful thing. Our family from my son's eyes.  Ok I have to admit that the stroke was near by but when I saw his happiness and how proud he was i forgot everything. So I took a deep breath, smiled back and asked him to describe what he did.

Στην αρχή ήμουν σε κατάσταση σοκ και έχασε τα λόγια μου. Αλλά ηρέμησα και συνειδητοποίησα ότι έβλεπα το πιο όμορφο πράγμα. Η οικογένειά μας από τα μάτια του γιου μου. Εντάξει οφείλω να ομολογήσω ότι το εγκεφαλικό ήταν κοντά, αλλά όταν είδα την ευτυχία του και πόσο περήφανος ήταν ξέχασα τα πάντα. Γι 'αυτό και πήρε μια βαθιά ανάσα, χαμογέλασα πλατιά και του ζήτησα να περιγράψει αυτό που ζωγράφισε.


Here is Daddy


Here is mommy



Here is the mighty Evangelos.



And here is little Marilou as he said to me!

I never throw my children paintings or drawings or even small papers with a simple line. I consider them to be my children's evolution. That's why I have them in photoframes, on the fridge, on my desk, everywhere! It's the photographs and the paintings that can remind us of the past. And I will never throw away their past. I promise!

Ποτέ δεν πετάω τις ζωγραφιές των παιδιών ή τα σχέδια τους, ακόμα και τα μικρά χαρτιά με μια απλή γραμμή. Θεωρώ ότι είναι η εξέλιξη των παιδιών μου. Γι 'αυτό και τις έχω σε κορνίζες, στο ψυγείο, στο γραφείο μου, παντού! Είναι οι φωτογραφίες και οι ζωγραφιές τους που μπορούν να μας θυμίζουν το παρελθόν. Κι εγώ ποτέ δεν θα πετάξω το παρελθόν τους. Το υπόσχομαι!

Until next time

14 comments:

  1. Ετσι ειναι Αθανασια μου!! Η εξελιξη τους ειναι αξιοθαύμαστη!!! Καλα εκανες και δεν τον μαλωσες....ειναι τοσο γλυκουλης!!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Μα δεν ειναι το μαναρι μου? Τωρα ακολουθαει η μικρη με καμαρι!!! Εχω 2 μικρους Πικάσο στο σπιτι μου.

      Delete
  2. Εγω νομίζω ο τοίχος έγινε υπέροχος!!! Έχουμε παθει το ίδιο με καναπέ. Πιστεύω παρά πολυ καλα έκανες, οταν ενα παιδί ζωγραφίζει την οικογένεια του στον τοίχο σημαίνει πως η αγάπη και η ασφάλεια που νιώθει δεν χωράει σε ενα χαρτί!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Οπως ακριβως το ειπες. Η αγαπη και η ασφάλεια που νιωθει δεν χωραει σε χαρτι!!! Σε ευχαριστώ που περασες!

      Delete
  3. Αθανασία οι ζωγραφιές του είναι υπέροχες!! Εγώ για αυτόν τον λόγο ζωγράφισα 3 τοίχους μαυροπίνακα στον σπίτι μας! Εκεί μπορούν να ζωγραφίσουν οτι θέλουν ελέυθερα!!!!!! Μου έδωσες πολύ ωραία ιδέα για ανάρτηση!! Θα μαζέψω όλες τις καλλιτεχνίες τους και θα τις βάλω σε ένα post!! Πρέπει να αισθάνονται ελεύθερα μέσα στο σπίτι τα πιτσιρίκια!! Καλημέρα!!!!!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Ευη μου να κανεις ενα ποστ γιατι οχι? Να δειξεις πως γινεται ενας τοιχος μαυροπινακας. Δυστυχως αν και θα το ηθελα πολυ εδω δεν μπορω να κανω μια τετοια αλλαγη. Αλλα αν ποτε μπορεσω θα το προσπαθησω! Περιμενω το ποστ σου! Φιλια

      Delete
    2. Έχω εδώ και 3 χρόνια μαρυοπίνακες στο σπίτι! Δεν τους αποχωρίζομαι με τίποτα! Θέλω πολύ να κάνω και στο καινούργιο όταν μετακομίσουμε με το καλΌ! Έχω ήδη post με diy chalkboard! Ωστόσο δεν είχα κάνει ποτέ ποστ με όσα έχουμε ζωγραφίσει εκεί!! Να η ιδέα που μου έδωσες!! Μόλις το ανέβασα και φυσικά σε ανέφερα!! Ετχαριστώωωωω!!!!!!

      Delete
  4. Replies
    1. Ειδες βρε φιλη? Μια απιστευτη ομορφιά!!!

      Delete
  5. Αθανασία είχες δυο επιλογές για το τι σπορο θα φυτέψεις στην ψυχούλα του, να πεις: 1)Είσαι δημιουργικός, έχεις πολυ ωραίες ιδέες και θα σε βοηθήσω να τις πραγματοποιήσεις ή 2) Αυτό που κάνεις ειναι πολυ κακό, είσαι πολυ ασυνείδητο παιδί, κτλ. Ευτυχώς που διάλεξες το πρώτο!
    Σωτηρία
    www.mylittleworld.gr

    ReplyDelete
    Replies
    1. Εννοειτε πως θα διαλεγα το πρωτο. Δεν μπορω να θεωρουμαι δημιουργικος ανθρωπος αν στερω την δημιουργικοτητα απο τα ιδια μου τα παιδια. Ευχαριστώ που περασες!

      Delete
  6. Εμάς μας έχουν ζωγραφίσει τα πάντα... Μαξιλάρια, τραπεζαρία, τραπεζάκι σαλονιού, τοίχους, πάτωμα ξύλινο (με ανεξίτηλο χρώμα μαρκαδορου) και όλα τα σώματα του καλοριφέρ. :) :) Η απάντηση... "τι να κάνω βρε μαμά.. Το χέρι μου με τράβαγε πιο πέρα να ζωγραφισω" ή "δεν μου αρέσει να ζωγραφίζω στο χαρτί, το βαρέθηκα.. " εννοείται ακολουθεί και ο μικρός....

    ReplyDelete
    Replies
    1. Καπως ετσι ειμαστε και μεις.....λενε "δεν με φτανει το χαρτι το βαρεθηκα!!!" Αντε να πεις τιποτε αλλο. Θα μεγαλωσουν και θα ειναι ολα τακτοποιημενα και σοβαρα μεσα στο σπιτι.... οποτε απολαμβανω οτι προλαβω ακομα! Βγαλε καμια φωτογραφια ρε κοριτσι να δουμε!!!

      Delete

I would love to read your thoughts so don't be shy and write on!!!